„Cywilizacyjny” wybór Ukrainy czy sukces Polski?

Nasz projekt pod nazwą Ukraina zbliża się ku końcowi. Dlaczego nasz? I dlaczego Rosjanie wciąż uważają Ukraińców za część swojego narodu? Czy to wybór Ukraińców, bycie odrębną nacją?

Ukraina czy dzikie pole?

Trzeba pamiętać, że „wojny domowe Słowian” o dominacje odbywały się przez dłuższy czas i z jednej strony była Polska, a z drugiej Rosja lub Moskowia, jak wtedy nazywano dzisiejsza Rosję. Przyciągaliśmy tereny do siebie, a Moskowia do siebie. Aby zrozumieć, kto zamieszkiwał rejony dzisiejszej Ukrainy, warto przypomnieć sobie czasy Wielkiego Księstwa Litewskiego (które omyłkowo dziś jest utożsamiane z obecną Litwą i Litwinami) oraz Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. To właśnie poddani z tych dwóch księstw uciekali przed władzą na tereny dzisiejszej Ukrainy. Nie brakowało również i polaków, uciekających od Króla. Narodu Ukraińskiego, jak go rozumiemy dziś. Niemcy połączyły się w 19 wieku, Francja to również „zbiór” rożnych plemion. Tak samo plemiona słowiańskie łączyły się wokół centrów.  Ukraina, wzięta została od nazwy ziem obrzeżnych, „okrainy”, czyli „pogranicza” głównego państwa bądź „przy kraju”. Takie ziemie posiadała zarówno; Litwa, Polska jak i Ruś.

Lorenz Fries, XV-XVI w. mapa 1550: „Landtafel des Ungerlands/Polands”:

1550_Sebastian_Munster_Poland_Preussen_LittawMamy Polonię, Litwanię, Moskowię, Podolie, Białą Rosję, mamy Tartarię Małą. Nie mamy Ukrainy.

Jeżeli ktoś zapyta co to za Tartaria, to nie jest to państwo tatar, a oficjalna historia bardzo mocno ukrywa fakt istnienia Wielkiej Tartarii.

Spójrz na mapę narodów zamieszkujących obecne terytoria Ukrainy na mapie :

1648  roku. Dzikie pola lub Ukraina
1648 roku. Dzikie pola lub Ukraina

Dzikie pole lub Ukraina. Ukraina była nazwą geograficzną terenów na skraju.

Kto zamieszkuje Ukrainę?

Aleksander Riegelman, rosyjski inżynier wojskowy, historyk niemieckiego pochodzenia pisał w 1785 roku w swoim opowieści o Małej Rosji, jej mieszkańcach i Kozakach: „Król Polski Kazimierz IV, zabrał Obwód kijowski Litwie i przejął pod polskie rządy, wtedy wyznaczył wojewodą litwina Martyna Gospodę. Lecz później ten obwód w 1471 roku przemianował na województwo i całą tę Ukrainę (z polskiego „kraj”, według swojego położenia koło granic, u kraju) podzielił na powiaty, i już Rosjan, mieszkających tam, wyznaczył wojewodami, kasztelanami, starostami, sędziami i innych urzędników, i sporą część rosyjskich ludzi przyrównał godnością i wolnością do polskich urzędników i szlachcie i przywileje zatwierdził i przysięgą potwierdził. Postanowienie, które było szanowane i przestrzegane przez kolejnych króli polskich, Jagiełło I, Władysławem II Jagiełło, Janem Olbrachtem, Kazimierzem IV Andrzejem Jagiellończykiem i innymi.

Warto tu dodać, że pod pojęciem „Litwina” ma przodków dzisiejszych Białorusinów, a nie naród bałtycki zamieszkujący dziś głównie Litwę, a nazywanych wtedy Auksztoci i Żmudzini.

Mapa narodów z 1907 roku:

640px-East_European_population_and_languages_-_Russian_map_of_1907

Nic się nie zmieniło, przez prawie 500 lat nadał mieszkają tam Małorusini lub Rusini. Riegelman również wskazuje, że kozaków należy wprost nazywać sławianami, gdyż część była potomkami sławian, a część przyszła na Ukrainę z Kabardy i stanowią odłam Czerkiesów. Ci, którzy pamiętają o swoich przodkach, uważają się  za Rusinów, właściwie to są Rusini Karpaccy. Mieszkańcy obszarów na południe od Narwi oraz na południe i zachód od Puszczy Białowieskiej, ludność wywodząca się z Wołynia. Wołynianie zaś to jak wiadomo Małorusini, czyli przodkowie dzisiejszych Ukraińców.

Dlatego Rosjanie uważają Ukraińców za część swojego narodu. Dziś historia Ukrainy wszystkich kozaków uważa za Ukraińców i Hetmanat za przejaw państwowości Ukrainy. Zresztą, Iwan Mazepa,  właściwie Iwan Stepanowycz Kołedynśkyj, hetman Ukrainy Lewobrzeżnej w latach 1687–1709, urodził się w ruskiej rodzinie szlacheckiej. Kozacy, w dawnych wiekach posługiwali się przeważnie językiem Ruskim, którym posługiwano się również na Rusi i Wielkim Księstwie Litewskim.

Przyjrzyjmy się mapie Polski za panowania Władysława II Jagiełły. Mapa z niemieckiego atlasu historycznego „Allgemeiner historischer Handatlas” autorstwa Gustava Droysena, wydanego w 1886 r:

Ukraina za panowania Władysława II Jagiełły. Mapa z niemieckiego atlasu historycznego „Allgemeiner historischer Handatlas” autorstwa Gustava Droysena, wydanego w 1886 r.
Ukraina za panowania Władysława II Jagiełły. Mapa z niemieckiego atlasu historycznego „Allgemeiner historischer Handatlas” autorstwa Gustava Droysena, wydanego w 1886 r.

Przy okazji warto zwrócić uwagę, że Rusini Karpaccy napisani są jako Russia.

Jurko Tiutiunnyk, autor m.in. utworu pt. „Z Polakami przeciw Ukrainie”, tak podsumowywał w książce „Żywioł rewolucji” tożsamość narodową rodaków podczas próby zebrania ukraińskiej dywizji wśród obecnych 7 tysięcy osób:

– Ukraińcy, -zwrócił się do zebranych Tiutiunnyk, – podnieście ręce!
Podniosło koło trzystu…
– Małoruscy, – kontynuował, – podnieście ręce!
Prawie połowa podniosła ręce…
– Chochły! – znów zwraca się do tłumu Tiutiunnyk, – podnieście ręce!
Tym razem podniosła cała reszta.

– A teraz małoruscy, chochły i ukraińcy! Podnieście ręce wszyscy razem! – tym razem tylko pojedyncze osoby nie podnieśli rąk.

Zaporoże.

Ukraine-ZaporozzhyaZ powodu ograniczonego zasięgu władz urzędników Rzeczypospolitej, stało się miejscem schronienia dla zbiegów oraz osiedlania się przybyszów z centralnej i wschodniej Rzeczypospolitej, a także uchodźców i osadników z Hospodarstwa Mołdawii, Hospodarstwa Wołoszczyzny i Carstwa Rosyjskiego.

Ukraina Prawobrzeżna.

800px-Ukraine-Pravoberezzhya

Termin Ukraina Prawobrzeżna pojawił się w dokumentach Rzeczypospolitej w II poł. XVII wieku. Po II rozbiorze Rzeczypospolitej całe przeszło pod panowanie Imperium Rosyjskiego. 24.06.1934 rząd Ukrainy przenosi się z Charkowa do Kijowa. Można powiedzieć, że Ukraina najbardziej zyskała terytorialnie będąc w składzie Imperium rosyjskiego, a później w Związku Radzieckim:

Dlaczego twierdzę, że Ukraina, to projekt Polski?

Bo to pojęcie do obiegu wprowadził Jan Nepomucen Potocki, który w swoim wielkim dziele Fragments historiques et géographiques sur la Scythie, la Sarmatie et les Slaves, recueillis et commentés opracował koncepcje, że Ukraińcy, zamieszkujący małopolską ukrainę, są narodem, oddzielnym od ruskiego i mającym całkowicie inne pochodzenie. Dlaczego wielkim? Bo była to pewna odpowiedź na rozbiór Polski. Dziś ta idea ogarnęła całe Państwo, które, jak by nie patrzeć, wybiera co prawda zamiast Warszawy, Brukselę, ale jednak nie Moskwę.

Ta idea była również poniekąd wsparta opracowaniami Tadeusza Czackiego, który napisał w 1801 roku opracowanie „O nazwisku Ukrainy i początku Kozaków”. Opracowaniem co prawda niezbyt naukowym, ale dającym się wykorzystać w przyszłości. Czacki był głównym twórcą i organizatorem Liceum Krzemienieckiego. To był właśnie fundament dzisiejszej Ukrainy i narodu ukraińskiego jako takiego. Seweryn Potocki z kolei „zaraził” ukrainizacją będąc kuratorem Uniwersytetu Charkowskiego, jeszcze jedną uczelnie, gdyż samodzielnie dobierał skład profesorów. Uniwersytet Charkowski został kuźnią Ukraińców w Rosji. Efektem był m.in. Mykoła Kostomarow, syn Rosjanina Iwana Petrowicza Kostomarowa i Rosjanki Tatiany Petrowny Melnikowoj, uznawany jest za ukraińskiego historyka. Albo inny historyk, Dmytro Iwanowicz Bagalij (Багалей, Дмитрий Иванович), dla ukraińców Ukrainiec, dla Rosjan Rosjanin.

rosjanin
Według rosyjskiej Wikipedii „Rosyjski historyk”
Według ukraińskiej Wikipedii "Ukraiński historyk"
Według ukraińskiej Wikipedii „Ukraiński historyk”

Adam Mickiewicz poszedł dalej, w powieści Konrad Wallenrod, powieść historyczna z dziejów litewskich i pruskich daje bardzo wyraźny sygnał jak należy działać.

Akcja powieści rozgrywa się w Marienburgu (Malborku) – siedzibie Krzyżaków oraz na Litwie ( w ojczyźnie tytułowego bohatera). Głównym i tytułowym bohaterem powieści jest tajemniczy (nie wiadomo, jak naprawdę się nazywał) Litwin. Kiedy był dzieckiem, na jego miasto napadli Krzyżacy, złupili je, jego rodziców zabili, a jego porwali. Wychowywał się u rycerza Diterycha von Kniprode, ale często przebywał w towarzystwie litewskiego wajdeloty (śpiewaka, poety, wieszcza), Halbana. Ten wpoił mu tożsamość narodową i nakłaniał do zemsty na prześladowcach Litwy. Bohater nosił wówczas imię Walter Alf.

W czasie jednej z bitew Walter i Halban przedarli się na stronę litewską. Tak przedostali się na zamek księcia Kiejstuta. Tu Walter opowiedział wszystko, czego zdołał się dowiedzieć o zakonie krzyżackim, a co mogło być pomocne w prowadzeniu walki: jego organizacji, uzbrojeniu, sposobach walki. Niestety było coraz bardziej oczywiste, że Litwa nie obroni się przed wrogiem.

Na zamku Kiejstuta Walter poznał jego córkę, Aldonę. Pokochali się i pobrali, ale kiedy stało się jasne, że w walce przeciwko Krzyżakom pozostały już tylko podstęp i zdrada, Walter nie wahał się poświęcić miłości do żony i własnego honoru. Opuścił Aldonę, i wrócił do zakonu, gdzie przedstawił się jako rycerz krzyżacki, Konrad Wallenrod. Aldona podążyła za nim, zamknęła się w wieży nieopodal Malborka i żyła jako pustelnica.

Po kilku latach Konrad Wallenrod został obrany wielkim mistrzem. Trzymał zakon żelazną ręką. Odwlekał, ile mógł, moment, w którym poprowadzi rycerzy zakonnych na śmierć i straci rycerski honor. Ostatecznie, pod naciskiem Halbana, który jako wajdelota znalazł się na zamku krzyżackim, Konrad wyrusza na wojnę z Litwą. Wprowadza zakonników w pułapki, przeciąga walkę, tak, że na polu bitwy zastaje ich sroga zima. Większość rycerzy ginie. Zakon jest zrujnowany, Litwa uratowana.

Od tytułu powieści zresztą wywodzi się termin wallenrodyzm, określający nową postawę etyczno-moralną polskich ruchów narodowowyzwoleńczych.

Naprawiamy błędy, których dopuściliśmy się 360 lat temu. Ukraina to Europa. Pod tą umową stoją podpisy całej Ukrainy. Dokument ten jest okupiony krwią, ale to cena, którą płaci się za wolność i niepodległość.

premier Ukrainy Arsenij Jaceniuk

360 lat temu Bohdan Chmielnicki, wróg Rzeczypospolitej, bohater Ukrainy, napisał list do cara Aleksieja Michajłowicza, w którym donosi o zwycięstwie nad nami i przedkłada prośbę kozaków zaporoskich o poddanie się Carstwu Rosyjskiemu.

Cały XIX wiek to walka polskiej i rosyjskiej kultur na  terenie dzisiejszej Ukrainy.

A Hymn Ukrainy, Ще не вмерла України ні слава, ні воля (Jeszcze Ukraina nie umarła), nic Ci nie przypomina?

Zdecydowanie, nasz projekt pod tytułem Ukraina, można uznać za udany, naród czuje swoją odrębność od Rosjan. Pytanie, czy Polska skorzysta z owoców zasianej kilka pokoleń temu, odrębności jednej rusi od drugiej czy jednak pracujemy tylko jako kolonia na dobro ogółu unijnego?

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s