Trzy stadium pojmowania realnej władzy.

Tak samo jak czyjaś prawdziwa wizja świata odrzuca nie pasujące do niej sfałszowane fakty, tak samo można mieć fałszywą wizje świata i odrzucać prawdziwe fakty przyjmując propagandę.

Zachodnia nauka odpowiedż na pytanie czym jest realna władza ma już za sobą i drogę dojścia można ująć w trzech stadiach:

1961 rok, Robert Alan Dahl, „Who Governs?”. Władzę posiadają ci, którzy podejmują decyzje, czyli wnoszą nowe projekty ustaw (np. projekt ustawy przywrócenia poprzedniego wieku emerytalnego) i doprowadzają do ich podjęcia. Badanie Dahla skoncentrowało się na konkretnym mieście New Haven (Miasto w Connecticut) i wykazało, o dziwo, że taką władze ma Burmistrz – Richard Lee – wybierany przez kolejne 16 lat (1954-1970).

1962 rok, Peter Bachracha, Morton S. Baratza, „Two faces of power”.
Władze mają ci, którzy decydują, jakie decyzje można podjąć, a jakie nie. Oprócz „pierwszej twarzy”, czyli tych którzy składają podpisy pod dokumentami, władza ma „drugą twarz” – rozumienie przez wszystkich uczęstników oficjalnej władzy, jakie decyzje można podejmować, a jakie nie. Jeżeli Burmistrz Lee był protegowanym pewnych kręgów (jakich konkretnie można się dowiedzieć z artykułu Who Really Ruled in Dahl’s New Haven?), od poparcia których zależała kolejna wygrana – to właśnie te kręgi, a nie burmistrz, i były prawdziwą władzą.

1974 rok, Steven Lukes, Power: a Radical View. Władza należy do tych, którzy formują światopogląd na to, jakie decyzje są właściwe, a jakie nie. Oprócz pierwszych dwóch „twarzy” władzy, decydującą rolę w stosunku do podporządkowania się ma zbudowana u podwładnych wizja świata – że trzeba się podporządkowywać takim a takim osobom, którzy muszą się zachowywać w taki a nie inny sposób, wypowiadać „właściwe” oceny i podejmować „właściwe” decyzje. Jeżeli taka wizja świata została sformułowana, poddani będą ogólnonarodowo popierać rządzącą bandę, a opozycje traktować jako osobistych wrogów. W rzeczywistości, jeszcze w 1974 roku Lukes teoretycznie opisał nieliberalną demokracje, empirycznie potwierdzoną przez Fareeda Zakariego w 2003.

Na tym trzecim stadium wyjaśniło się, że realna Władza akurat na tym polega, że poddani samodzielnie „odrzucają prawdziwe fakty”, dlatego że korzystają z celowo sformułowaną w interesie właścicieli „wizją świata”. Praktycznie od razu koncepcja Lukesa otrzymała potwierdzenie wśród innych prac znanych autorów. W 1975 roku Michel Foucault w Discipline and Punish opisał „praktyki dyscyplinarne”, „wgrywające” do ludzkiego umysłu oczekiwane myśli i zachowania. W 1981 profesor Carroll Quigley w wydanej po śmierci The Anglo-American Establishment opowiada o realnej angielskiej grupie trzymającej władze (grupa Rhodes – Milner), prowadzącej własną politykę poprzez przede wszystkim prasę i edukacje (Gazeta Times, Oxford). Wydawało się, że jedna z największych zagadek istoty władzy została wyjaśniona: władza należy do tych, którzy dokonuje pranie mózgu, a nie tych, na kim to się wykonuje”.

Lecz dalszy rozwój sytuacji wykazał, że znaleziona odpowiedż niekoniecznie odpowiada tym, kto to wykonuje. Publikacje na temat władzy po Lukesie można podsumować jednym zdaniem – próby deskrydytacji koncepcji z różnych stron, Foucault szybko się przełączył na praktyki seksualności, a książka Quigley’a stała się ulubioną pozycją wielbicieli teorii spiskowej o Reptilianach i całkowicie wypadła z obiegu naukowego. Więc i dziś, po 40 latach po Lukesie, mainstream teorii władzy nie wychodzi poza wyznaczone granice pomiędzy pierwszą a drugą „twarzami”, praktycznie nie zwracając uwagi na jej trzecią twarz.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s