Potęga – miara wolności i siła napędowa polityki

W najszerszym znaczeniu, wolność – to posiadanie możliwości wyboru wariantu zakończenia wydarzenia. Potęga zaś, to zdolność danej osoby wykonywać i swobodnie dążyć do realizacji postawionych celów.  Wynika w powyższego, że człowiek jest wolny w takim stopniu, w jakim jest w stanie formować i realizować własne pragnienia. Dlatego, jeżeli wolność to mnogość potencjalnych realizowanych stanów, to potęga jest miarą tej mnogości.

Zatem człowiek dąży do zwiększenia wolności, poszerzając przestrzeń wykonalnych stanów, gdyż to dążenie generalnie zapewnia stosunkowo większą szansę przetrwania w przyszłości. Naturalną więc, obiektywną, siłą napędową polityki jest dążenie ludzi zwiększyć swoją wolność, czyli inaczej potęgę, dokładnie tak samo jak siłą napędową gospodarki jest dążenie do zwiększenia swojego kapitału.
Ze względu na fakt, że wolność oznacza mnogość wykonalnych stanów, a potęga jest miarą tej mnogości, to potęga jest analogią entropii, a dążenie do zwiększenia potęgi jest analogią wzrostu entropii w systemach fizycznych.
Kapitał zaś jest wyrażeniem potęgi i odpowiednio, analogią entropii. Zwiększenie potęgi jest dążeniem do zwiększenia wolności, czyli poszerzeniem subiektywnej przestrzeni aktualnie osiągalnych stanów.
Z puntu widzenia świata fizycznego, potęga obiektywnie jest ograniczana prawami natury, a subiektywnie – naszym poznaniem praw natury. Stąd – wiedza jest formą potęgi ( widza to potęga) i wolności.

Władza natomiast jest projekcją potęgi na status socjalny.

Zderzając z rzeczywistością dążenie konkretnej osoby do wolności należy rozpatrywać pozostałe jednostki jako warunki ograniczające jego wolny wybór. I w przypadku zbieżności oczekiwanego stanu wydarzeń dla grupy, należy traktować to jako wolę jednego złożonego podmiotu,  przeciwstawiającemu się całej reszcie. Dwie osoby (dwie grupy interesów), mające różne początkowe wyobrażenia o oczekiwanym końcowym wyniku zdarzenia nie mogą osiągnąć celu jednocześnie. Z tego wprost wynika, że każda z osób (grup interesów) wprost ogranicza wolność drugiej strony i każda ze stron dąży  do pokonania tego ograniczenia.
Właśnie dlatego relacje polityczne państw, czytaj elit, można zawsze rozpatrywać z punktu widzenia konkurujących ambicji. Przy czym tylko jedna osoba (grupa) jest w stanie osiągnąć swój cel. Ta osoba lub grupa tym samym jest bardziej autonomiczna w stosunku do tego konkretnego celu, a tym samym jest bardziej potężniejsza, niż druga osoba (czy grupa osób).
Zdolność do osiągnięcia celu, pomimo obecności konkurencyjnych podmiotów jest władzą.  Dlatego  zapis w Rozdziałe I Art. 4. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu jest oksymoronem, gdyż władza ….naród…Naród. Właśnie. Jest to populacja, która nie rozumie rzeczywistości i żyje tym, co jej zostało zaproponowano zamiast rzeczywistości będąc przekonaną, że właśnie w rękach narodu spoczywa władza. A ponieważ brak tego zrozumienia nie pozwala zrozumieć ich sytuację, to i dążenia poszczególnych osób nakierowane jest w próżnie. Naród marnuje swoje życie w błogiej nieświadomości swej prawdziwej pozycji, podobnie jak owce są nieświadome rzezi.
Władza zatem jest projekcją potęgi na stosunki między osobami lub grupami osób.
Dążenie do władzy w polityce jest lustrzanym odbiciem dążenia do zwiększenia kapitału w gospodarce. Można bardzo prosto wykonać symulacje na przykładzie społeczeństwa, członkowie którego z powodu moralności nie będą dążyć do zwiększenia swojej potęgi względem członków społeczeństwa, lecz i tak potęga poszczególnych osobników nie będzie równa względem siebie.
W takim społeczeństwie naturalnie powstaje jednostka (Kowalski), która stosunkowo jest potężna i stawia sobie cel przymuszenia innego, mniej potężnego (Majewskiego), do działania, w wyniku którego wzrośnie potęga pierwszej osoby. Niech to będzie bandyta, który pod sklepem wymusza oddać mu pieniądze. Tym samym ta samowola pierwszej osoby zostanie przekuta w zwiększenie potęgi i zarazem zwiększy szansę do przymuszenia równoważnej, względem potęgi, osoby. Czyli Kowalski będąc na równi z Nowakiem względem potęgi po takim czynie będzie potężniejszy od Nowaka i będzie w stanie go przymusić do działania w celu zwiększenia potęgi Kowalskiego. Jeżeli się nie znajdzie potężniejszy człowiek od Kowalskiego, który przymusi Kowalskiego, to potęga Kowalskiego nie będzie niczym ograniczona. W ten sposób takie „moralne” społeczeństwo jest niestabilne i pojedyncza osoba zostanie potężniejsza od całej reszty.
Wyobraźmy sobie jednak, że istnieje taki człowiek, który jest potężniejszy od Kowalskiego i ograniczy poprzez przymus wzrost jego potęgi. Natomiast jeżeli hipotetycznie taki człowiek istnieje, to nie ma obiektywnej przyczyny, przez którą taki człowiek nie będzie korzystał ze swojej potęgi w celu jej zwiększenia, oprócz swojej dobrowolnej decyzji  od stosowania własnej potęgi czyli władzy.
W ten sposób widzimy, że nie istnieją obiektywne przyczyny, które by mogły powstrzymać  koncentracje potęgi u jednej bądź kilku ludzi, potęga których jest ograniczana poprzez wzajemne oddziaływanie na podstawie parytetu sił.
Znajomość świata fizycznego pozwala również się upewnić, że nie istnieją inne, stabilne stany społeczeństw niż monopol, kiedy istnieje jedna najpotężniejsza osoba, która może przymusić każdą inną dowolną osobę lub triumwirat, kiedy potęga dwóch dowolnych osób pozwala zdominować trzecią lecz każda ze stron pilnuje, aby żaden z trójki nie zdobył zbyt dużej potęgi, aby mógł samodzielnie przymusić pozostają dwójkę.
Trójpodział władz poniekąd odzwierciedla ten stan.

Zasada całkowitej nieufności.

Jeżeli zatem wyjdziemy z poziomu Kowalskich i wejdziemy na poziom elit, rozumiemy, że żaden odpowiedzialny człowiek, chcący pozostać wolny czyli dążący do co najmniej nie zmniejszenia swojej potęgi w trakcie współpracy z innymi potężnymi osobami nie może zaufać, ani opierać się na czynniki subiektywne, gdyż czynniki subiektywne mogą się zmienić w mgnieniu oka, a stosunek potęg jest rzeczą obiektywną.
Z tego właśnie powodu w polityce nie ma znaczenia jakie są chęci czy ogłaszane cele tych czy innych działań bądź zaniechań, ma znaczenie tylko obiektywne możliwości czyli obiektywna potęga.  Stąd można w łatwy sposób pokazać, że faktyczne umowy międzynarodowe, będące umowami pomiędzy elitami (jeżeli nie bierzemy umów pomiędzy państwami, gdzie władze absolutną ma ta sama elita) zawierane są tylko i wyłącznie jeżeli to nie zmienia parytetu sił. Nie rozważamy w tym przypadku sytuacji, kiedy jedna elita przymusza, będąc bardziej potężną, do zawarcia umowy na własnych warunkach.
W ten sposób można w łatwy sposób wykazać, że „tajne” umowy, porozumienia, które przeczą tej regule są spreparowane, gdyż podpisanie umowy, w wyniku której dowolna strona uzyskuje więcej, tym samym zwiększając swoją potęgę już w drugim kroku daje jej możliwość narzucenia woli drugiej osobie lub grupie czy elicie, a tym samym wolna elita, czyli suweren staje się wasalem.
Nie powstaje i konieczność zawierania umów między elitami, jeżeli jedna elita jest wobec drugiej suwerenem, gdyż w dowolnym momencie może przymusić wasala do takiego czy innego postępowania.
Powstaje więc pytanie o metodach oceny kto jest potężniejszy wśród dwóch elit. I jedyny sposób obiektywnego sprawdzenia jest bezpośrednie zderzenie bojowe, czyli wojna. Wojna się kończy albo obiektywnym zwycięstwem jednej strony lub ustabilizowaniem się na niższym niż dotychczas poziomie parytetu sił.
Przyczyną wojny zawsze jest fałszywa świadomość potęgi drugiej strony, jeżeli założyć, że elita jest w pełni świadoma swojej potęgi.
Tu widzimy, że zdanie wiedza to siła nabiera innych barw. Znajomość obiektywnej potęgi przeciwnika to siła.
Znajomość obiektywnych praw natury, naukowe podejście pozwoliło elicie zachodniej zwiększenie potęgi właśnie po tym, jak elita europejska powiedziała papieżowi i Watykanowi „sp@*j
Zwiększenie potęgi było osiągnięte w wyniku:
  • Renesansu inaczej odrodzenia, czyli zaprzeczeniem dogmatu chrześcijańskiego i walki z papiestwem
  • Oświecenia, integralną częścią, którego był ateizm
Do połowy XVIII wieku PKB per capita Europy był niższy niż PKB na głowę Chin.
I choć powyższy wpis jest teoretycznym odzwierciedleniem otaczającego nas świata, to pozwala spojrzeć na ateizm z praktycznej jego strony, gdyż produktywna intelektualna część społeczeństwa wszędzie jest ateistyczna. Religia wspomaga elity w zarządzaniu bez kosztowym, gdyż to społeczeństwa utrzymują kościoły i meczety i pełni rolę wspomagającą. Po prostu na jakość czyszczenia kibli w Londynie wiara lub jej brak w żaden sposób nie wpływa, a na możliwości lądowania na księżycu wpływa jakościowo.
No i kiedy staniesz przed lustrem i zapytasz czemu jesteśmy nadał biedni to odpowiedź brzmi – rozwinięty zachód jest całkowicie ateistyczny i amoralny, gdyż nie ogranicza
Advertisements

2 thoughts on “Potęga – miara wolności i siła napędowa polityki

  1. Do połowy XVIII wieku PKB per capita Europy był niższy niż PKB na głowę Chin.
    I choć powyższy wpis jest teoretycznym odzwierciedleniem otaczającego nas świata, to pozwala spojrzeć na ateizm z praktycznej jego strony, gdyż produktywna intelektualna część społeczeństwa wszędzie jest ateistyczna. Religia wspomaga elity w zarządzaniu bez kosztowym, gdyż to społeczeństwa utrzymują kościoły i meczety i pełni rolę wspomagającą. Po prostu na jakość czyszczenia kibli w Londynie wiara lub jej brak w żaden sposób nie wpływa, a na możliwości lądowania na księżycu wpływa jakościowo.
    No i kiedy staniesz przed lustrem i zapytasz czemu jesteśmy nadał biedni to odpowiedź brzmi – rozwinięty zachód jest całkowicie ateistyczny i amoralny, gdyż nie ogranicza

    Pełna zgoda poza tym, że zachodni intelektualiści są wolni od religijnej ideologii. Urojone problemy zachodniego świata, których jedną z głównych manifestacji jest walka z globalnym ociepleniem, są niczym innym jak nowożytną religią. A ta ogranicza intelektualną elitę wymiernie i zaiste ogranicza możliwości lądowania na księżycu, wszak wielu inżynierów zamiast budować rakiety walczy z ograniczeniem co2 przez maszyny.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s